هو الحبیب

بهار بود و دلم فصل بی ترانگی اش

و درد در تن من گرم موریانگی اش

کسی نبود کسی لایق غم دل من

کسی که دل بسپارم به بیکرانگی اش

در انتظار قدومش انار دیده ی من

رسیده است به جشن هزاردانگی اش

مرا به خلوت صندوقخانه اش ببرید

رسیده است گمانم شراب خانگی اش

شبیه رد قدم های موج بر ساحل

به جای مانده بر این شانه ها زنانگی اش

نه من نه او نه شما ..شاعر این زمانه کسی است

که تکه پاره شود بغض های خانگی اش...

-سعید بیابانکی-

هو

آنکس که اوفتاد خدایش گرفت دست       گو بر تو باد تا غم افتادگان خوری

حافظ

شريك زندگى ات كسى باشد

 كه بتوانى بى منت آزادى ات را به پايش قربانى كنى و بر ميل تو رفتار كند بى آنكه از ميلت با او سخن گفته باشي ...

او

زین پس من و دل شکستگی بر در او...

نقل است که [امام] صادق از ابو حنیفه پرسید که: عاقل کیست؟

گفت: آنکه تمیز کند میان خیر و شر.

صادق گفت بهایم نیز تمیز توانند کرد، میان آنکه او را بزنند و آنکه او را علف دهند.

ابو حنیفه گفت: نزدیک تو عاقل کیست؟

گفت: آنکه تمیز کند میان دو خیر و شر تا از دو خیر، خیر الخیرین را اختیار کند و از دو شر خیر الشرین برگزیند.

از تذکرة الاولیا عطار نیشابوری

چقدر تلاش کردم مردم بفهمند اما آنها فقط خندیدند.

چارلی چاپلین

آزمودم عقل دور اندیش را...بعد از این دیوانه سازم خویش را -مولانا

خدای پرنده و پرواز

یا هو

پی نوشت: متاسفانه خطاط این اثر را نمی شناسم.

به نام حضرت دوست

هوا دلپذیر شد، گل از خاک بردمید
پرستو به بازگشت زد نغمه ی امید
به جوش آمدست خون درون رگ گیاه
بهار خجسته باز خرامان رسد ز راه

به خویشان، به دوستان، به یاران آشنا،
به مردان تیزخشم که پیکار می کنند
به آنان که با قلم تباهی درد را به چشم جهانیان پدیدار می کنند
بهاران خجسته باد

و این بند بندگی، و این بار فقر و جهل
به سرتاسر جهان،به هر صورتی که هست
نگون و گسسته باد

به خویشان، به دوستان، به یاران آشنا،
به مردان تیزخشم که پیکار می کنند
به آنان که با قلم تباهی درد را به چشم جهانیان پدیدار می کنند
بهاران خجسته باد

شعر از عبدالله بهزادی